ท่านปู่ >O<
สองวันก่อน Macbook ของวีสามได้ประกาศเกษียณตัวเองแล้วล่ะค่ะ เศร้าเลย แป้นพัง พิมพ์คำไม่ขึ้น ย้ำสามสี่รอบก็ไม่ขึ้น ใช้กันมาแค่สองปีกว่าๆ เอง คนที่บ้านบอกว่าเพราะวีสามไม่พิมพ์สัมผัส พิมพ์แบบสองสามนิ้ว ก็เลยกดหนัก สปริงเลยหมดแรง ทีแรกว่าจะเอาแป้นพิมพ์ไปเปลี่ยน กัดฟันส่งศูนย์แอปเปิ้ล คิดว่าน่าจะเหยียบหลายพัน แต่ก็ติดว่าจอมันเหลืองอ๋อยมากแล้ว ถ้าเปลี่ยนกลับมาแล้วจอพังอีกเนี่ย สงสัยได้หมดเป็นหมื่น ที่…สำคัญ แบตที่เสื่อมไปก็ยังไม่ได้ซื้อ ทุกวันนี้ก็เสียบปลั๊กทำงานอยู่แล้ว สามอย่างก็สิริรวมจะเป็นหมื่นๆ ล่ะค่ะ แงๆๆๆ สรุป สองสามวันที่ผ่านมาเลยวุ่นวายกับการถ่ายข้อมูล แล้วก็ไปขนคอมพ์ตั้งโต๊ะตัวแรกสุด (ระบบปฏิบัติการรับแต่วินโดว์XP หรือต่ำกว่าเท่านั้น ไม่รับอย่างอื่น เพราะปู่เค้าวิ่งวินโดวส์ตัวใหม่ๆ ไม่ไหวแล้ว) เอามาทำงานไปก่อนล่ะค่ะ ขอแค่มีไมโครซอฟออฟฟิสก็พอใจแล้ว จากนั้นก็ถ่ายโอนข้อมูลจากทั้งสองเครื่อง แต่พอทำเสร็จ ปู่ตั้งโต๊ะก็น็อก เลยต้องล้างเครื่องเลยทีนี้ แล้วก็ลงใหม่ เอาเฉพาะโปรแกรมที่จำเป็น กลัวปู่หอบอีก 5555 (ดูรูปท่านปู่ด้านในเลยค่ะ)
สวัสดีวันศุกร์แห่งชาติค่ะ หนึ่งสัปดาห์แห่งเทศกาลปิดยาวรับปีใหม่จบลงแล้ว และเทศกาลวันเด็กก็กำลังไล่เข้ามา (อุ๊ย นี่เป็นเทศกาลสมกับวัยของเจ้าบ้านมากเลย จะได้ไปขึ้นเรือรบของพี่ทหาร (กล้ามใหญ่) กร๊ากกก ไม่ใช่แล้ววววว เมื่อวานนี้ค่ะจู่ๆ ก็นึกอยากกินไก่นักเก็ตมาก วันนี้เลยไปเดินห้าง ตั้งใจแวะ KFC เลย แต่พอดีว่าไปตอนเลิกเรียนพอดี แถวนักเรียนยาวเหยียดทีเดียว และด้วยนิสัยหญิงสาวชอบเปลี่ยนใจวันละสี่ล้านรอบ+ขี้เกียจต่อคิว กิ๊กบอยแฟนหมากอย่างวีสามก็เลยเปลี่ยนใจไปซื้อโกโก้โฟล์ตลดราคาเหลือ 19 บาทแทน (ซะงั้น ไม่ได้เกี่ยวกับความอยากกินไก่เล้ยยย) บอกตัวเองว่าไว้คราวหน้าแล้วกันค่อยมากินไก่ (จากนั้นก็ลากมันลงน้ำ —-อ๊ากกก ไม่ใช่ๆๆๆ ไม่ใช่แล้วอย่างนั้น ) แต่ว่านะคะ (กลับเข้าเรื่องใหม่) โกโก้โฟล์ตเนี่ยของชอบนะคะ แถมวันนี้น้องคนขายให้เยอะด้วยล่ะค่ะ ไอติมออกมาจากรูด้วย (กรีดร้องงงงง) เลยถ่ายรูปเก็บไว้ กะว่ามาแบ่งกับเพื่อนๆ ในบ้านหลังนี้คนละอึกสองอึก คริคริ
สวัสดีค่ะทุกคน คิดถึงกันไหมคะ??? ส่วนวีสามนั้น ยิ่งกว่าคิดถึงทุกๆๆๆ คนอีกค่ะ (ทำตาวิ้ง กระซิบเสียงเง้างอด) ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ปิดบ้านเต็มๆ ไปทั้งปีเลย เนื่องด้วยอะไรหลายๆ อย่าง ปีที่แล้วยอมรับเลยค่ะว่าชีวิตมีแต่ความวุ่นวายมากๆ เลย มีทั้งท้อ ทั้งทุกข์ จนอยากจะอยู่เงียบๆ คนเดียว (จะได้เปล่าเปลี่ยวใจยิ่งขึ้น)
